ابدومینوپلاستی چیست
ابدومینوپلاستی (Abdominoplasty) یا «جراحی زیبایی شکم / تامی تاک» عملی است برای صافتر و سفتتر کردن شکم که معمولاً با برداشتن پوست و چربی اضافه و در بسیاری موارد ترمیم شلشدگی عضلات دیواره شکم انجام میشود.برای پاسخ به این سوال ابدومینوپلاستی چیست در ادامه به توضیح کامل تر خواهیم پرداخت
معمولا ابدومینوپلاستی با لیپوساکشن همراه است و جراح بصورت ترکیبی این دو جراحی را انجام می دهد
چه کسانی معمولاً سراغش میروند؟
– افرادی که بعد از کاهش وزن زیاد یا بارداری دچار پوست اضافه و افتادگی شکم شدهاند
– کسانی که شلشدگی و جداشدگی عضلات شکم (دیاستاز رکتی) دارند و با ورزش کاملاً برطرف نشده است
در عمل چه کارهایی انجام میشود؟
– ایجاد برش (اغلب پایین شکم، نزدیک خط بیکینی)
– جدا کردن و کشیدن پوست شکم
– در صورت نیاز، جمع کردن/بخیهکردن لایه عضلانی (فاشیا) برای سفت شدن دیواره شکم
– برداشتن پوست و چربی اضافی و معمولاً جابجایی ناف در نوع کامل
انواع رایج
– مینی ابدومینوپلاستی: برای افتادگی و پوست اضافه محدود (معمولاً زیر ناف)، دستکاری ناف کمتر یا بدون جابجایی
– ابدومینوپلاستی کامل: برای افتادگی بیشتر و شلی گستردهتر، معمولاً با جابجایی ناف
– فلور-د-لیس (Fleur-de-lis): برای پوست اضافه زیاد در کاهش وزنهای شدید (جای زخم عمودی هم اضافه میشود)
نکات مهم
– این عمل روش کاهش وزن نیست؛ بیشتر برای فرمدهی و حذف پوست اضافه است.
– گاهی همراه با لیپوساکشن انجام میشود، اما جایگزین آن نیست.
– جای زخم باقی میماند (معمولاً قابل پنهانکردن زیر لباس زیر)، و دوره نقاهت چند هفته است.
عوارض و ریسکها (بهطور کلی)
– خونریزی، عفونت، تجمع مایع (سروما)، مشکلات ترمیم زخم
– لخته خون (DVT/PE) بهخصوص در افراد پرخطر
– بیحسی یا تغییر حس پوست، عدم تقارن، باقیماندن اسکار قابل توجه
– در سیگاریها و افراد با دیابت کنترلنشده ریسک بالاتر است
اگر بفرمایید هدفتان چیست (بعد از زایمان، کاهش وزن، یا فقط تجمع چربی) و قد/وزن تقریبی و اینکه برنامه بارداری آینده دارید یا نه، میتوانم بگویم معمولاً کدام گزینه منطقیتر است و چه سوالاتی از جراح باید بپرسید.
برای مشاوره از طریق واتساپ لطفا کلیک کنید
- لطفا اگر اطلاعات پزشکی دارید ، ارسال کنید
- لطفا اگر بیماری دارید یا دارو مصرف می کنید ، اطلاع دهید
- لطفا نام و سن خود را بگویید
کدام روش ابدومینوپلاستی برای من مناسب است
برای اینکه بگویم کدام نوع ابدومینوپلاستی «معمولاً» برای شما مناسبتر است، باید چند نکته کلیدی را بدانم؛ چون انتخاب روش بیشتر به محل پوست اضافه، میزان شلی عضلات، و گستردگی چربی در پهلوها بستگی دارد، نه فقط وزن.
راهنمای سریع انتخاب روش (بهصورت کلی)
1) مینی ابدومینوپلاستی
مناسبتر است اگر:
– مشکل شما عمدتاً فقط زیر ناف است (پوست اضافه/برآمدگی خفیف تا متوسط)
– پوست بالای ناف خیلی شل نیست
– انتظار تغییر خیلی بزرگ در کل شکم ندارید
نکته: معمولاً جابجایی ناف ندارد یا محدود است؛ ترمیم عضلات اگر لازم باشد معمولاً محدودتر است.
2) ابدومینوپلاستی کامل (Full)
مناسبتر است اگر:
– شلی پوست هم زیر ناف و هم بالای ناف دارید
– بعد از بارداری یا کاهش وزن، شکم «شل و افتاده» شده
– احتمال دیاستاز عضلات شکم (جداشدگی) دارید
نکته: اغلب ناف جابجا/بازسازی میشود و سفتکردن دیواره شکم رایجتر است.
3) ابدومینوپلاستی اکستندد (Extended)
مناسبتر است اگر:
– علاوه بر شکم، در پهلوها/فلنک هم پوست و چربی اضافه دارید
– میخواهید خط کمر و پهلو هم بهتر شود
نکته: جای زخم معمولاً طولانیتر و به سمت پهلوها میرود.
4) فلور-د-لیس (Fleur-de-lis)
مناسبتر است اگر:
– بعد از کاهش وزن شدید، پوست اضافه هم در جهت عمودی (جمع نشدن عرض شکم) و هم افقی دارید
– شلی پوستی خیلی زیاد است
نکته: یک اسکار عمودی هم اضافه میشود (عوضش جمعشدگی بیشتر است).
5) اگر «آویزان شدن پوست/پانوس» مهمتر از زیبایی است
گاهی بهجای تمرکز روی زیبایی، گزینههایی مثل پانیکولکتومی یا حتی لیفت پایینتنه (Lower body lift) مطرح میشود (بهخصوص در کاهش وزنهای خیلی زیاد).
یک نکته مهم درباره لیپوساکشن
اگر مشکل اصلی شما چربی موضعی با پوست نسبتاً سفت باشد، ممکن است لیپوساکشن (با یا بدون روشهای سفتکننده پوست) منطقیتر از ابدومینوپلاستی باشد.
اگر پوست اضافه/افتاده دارید، معمولاً فقط لیپو کافی نیست.
برای اینکه دقیقتر بگویم کدام گزینه به شما میخورد، لطفاً به این 7 سؤال جواب دهید و از طریق واتس اپ ارسال نمایید
1) قد و وزن (یا BMI) و آیا حداقل ۳–۶ ماه وزنتان ثابت بوده؟
2) آیا بارداری داشتهاید؟ برنامه بارداری در آینده دارید؟
3) پوست اضافه بیشتر زیر ناف است یا بالای ناف هم شل است؟
4) هنگام درازکش و بلند شدن، برآمدگی خط وسط شکم یا حس «شل شدن/جدا شدن عضلات» دارید؟
5) چربی و افتادگی در پهلوها چقدر اذیتتان میکند؟
6) سابقه سزارین، فتق (hernia) یا عملهای شکمی دارید؟
7) سیگار/قلیان مصرف میکنید یا بیماریهایی مثل دیابت/مشکلات انعقاد خون دارید؟
اگر اینها را بگویید، بر اساس پاسخها معمولاً میتوانم بین «مینی vs کامل vs اکستندد vs فلور-د-لیس» پیشنهاد محتملتری بدهم و بگویم در جلسه با جراح دقیقاً چه چیزهایی را باید بررسی کنید.
رد بخیه بعد از چه زمانی از بین می رود
رد بخیه (اسکارِ خط برش یا جای سوراخهای بخیه) معمولاً کاملاً “از بین نمیرود”، اما در بیشتر افراد بهمرور کمرنگ و صافتر میشود.
معمولاً چه زمانی کمرنگ میشود؟
روند طبیعی ترمیم اسکار
– ۲ تا ۶ هفته اول: خط بخیه معمولاً قرمز/صورتی و سفتتر است.
– ۳ تا ۶ ماه: کمکم رنگش میخوابد (از قرمز به صورتی/قهوهای کمرنگ).
– ۶ تا ۱۲ ماه: اسکار معمولاً صافتر و کمرنگتر میشود.
– ۱۲ تا ۱۸ ماه (گاهی تا ۲۴ ماه): اسکار به مرحله بلوغ میرسد و بیشترین میزان محوشدن در همین بازه رخ میدهد.
جای “سوراخهای بخیه” (اثر ریلمانند/نقاط)
اگر بخیهها دیر کشیده شوند یا پوست کشش داشته باشد، ممکن است این نقاط واضحتر شوند. معمولاً طی چند ماه تا یک سال خیلی کمتر دیده میشوند.
چه چیزهایی باعث میشود دیرتر خوب شود؟
– ژنتیک (اسکار برجسته/کلوئید در بعضی افراد)
– کشش زیاد روی زخم (مثلاً بعد از ابدومینوپلاستی اگر فشار/کشش بالا باشد)
– آفتاب (تیرهتر شدن اسکار)
– سیگار/قلیان، دیابت کنترلنشده، عفونت یا باز شدن زخم
برای بهتر محو شدن چه کارهایی کمک میکند؟
(به شرط اینکه زخم کاملاً بسته باشد و پزشکتان اجازه بدهد)
– ژل یا ورق سیلیکون روزانه (معمولاً حداقل ۸–۱۲ هفته، بهتر است ۳–۶ ماه)
– ضدآفتاب روی اسکار (SPF 30–50) و دوری از آفتاب مستقیم
– ماساژ ملایم اسکار بعد از بسته شدن کامل (در صورت تأیید پزشک)
– کنترل کشش روی زخم (گن/پانسمان مناسب طبق دستور جراح)
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید؟
اگر هرکدام از اینها را دارید:
– قرمزیِ رو به افزایش، گرمی، درد شدید، ترشح بدبو، تب (شک به عفونت)
– برجسته شدن سریع، خارش شدید یا ضخیم شدن اسکار (اسکار هیپرتروفیک/کلوئید)
– باز شدن بخشی از زخم
فعالیت های روزانه بعد از ابدومینوپلاستی چگونه است
فعالیتهای روزانه بعد از ابدومینوپلاستی معمولاً بهصورت مرحلهای افزایش داده میشود. برنامه دقیق به نوع عمل (مینی/کامل/اکستندد)، همزمانی لیپوساکشن، وجود درن، و نظر جراح بستگی دارد؛ اما روند کلی این است:
۲۴–۷۲ ساعت اول
– استراحت نسبی + راه رفتن کوتاه و مکرر: هر ۱–۲ ساعت چند دقیقه داخل خانه راه بروید (برای پیشگیری از لخته خون).
– حالت نیمهخمیده: راه رفتن و ایستادن معمولاً با کمی خمیدگی از لگن انجام میشود تا کشش روی بخیه کم شود.
– خواب: طاقباز با بالابردن بالاتنه و کمی خم بودن زانوها (بالش زیر زانو) معمولاً راحتتر است.
– کمک لازم است برای بلند شدن از تخت، توالت رفتن، تعویض پانسمان/مدیریت درن.
– کارهای ممنوع: بلند کردن بار، زور زدن (یبوست)، کشش زیاد، رانندگی.
هفته ۱
– پیادهروی سبک روزانه (چند نوبت، کوتاه) بهترین “ورزش” این هفته است.
– کارهای شخصی سبک: مسواک، غذا خوردن، کارهای خیلی سبک خانه در حدی که خسته نشوید.
– پله: در حد ضرورت و آرام، با مکث.
– دوش: بسته به دستور جراح و وضعیت پانسمان/درن (بعضیها بعد از ۴۸–۷۲ ساعت اجازه میدهند، بعضی بعد از خروج درن).
– گن/شکمبند: معمولاً طبق دستور جراح تقریباً تماموقت استفاده میشود.
– محدودیت کلیدی: بلند کردن بیش از ۲–۵ کیلو (تقریباً وزن یک کوله سبک/کیسه خرید کوچک) معمولاً ممنوع است.
هفته ۲
– معمولاً صافتر راه رفتن بهتر میشود، اما هنوز نباید به خودتان فشار بیاورید.
– بسیاری از افراد میتوانند کار اداری سبک را (اگر درد کنترل است) از حدود ۱۰–۱۴ روز شروع کنند.
– رانندگی: وقتی مجاز است که
1) دیگر داروی مسکن خوابآور/مخدر مصرف نکنید،
2) بتوانید بدون درد ترمز ناگهانی بگیرید و بدن را بچرخانید،
3) واکنشها طبیعی باشد.
(اغلب حدود ۱۰–۱۴ روز ولی متغیر است.)
هفته ۳–۶
– افزایش تدریجی فعالیت: پیادهروی بیشتر، کارهای روزانه معمولتر.
– ورزش:
– فعالیت هوازی سبک (مثل پیادهروی تند/دوچرخه ثابت سبک) معمولاً از ۳–۴ هفته به بعد با اجازه جراح.
– تمرین شکم، کرانچ، پلانک، وزنه سنگین معمولاً تا ۶–۸ هفته (گاهی بیشتر) ممنوع است.
– کارهای سنگین خانه/بغل کردن کودک/جابجایی: معمولاً تا پایان هفته ۶ محدود میماند.
بعد از ۶–۸ هفته
– در بسیاری از بیماران بازگشت به ورزش کامل و بلند کردن سنگین بهتدریج ممکن میشود (اگر ترمیم خوب باشد و جراح تأیید کند).
نکات خیلی مهم در فعالیتهای روزانه
– یبوست ممنوع: زور زدن فشار زیادی به بخیهها میآورد. آب کافی، فیبر، و در صورت نیاز ملین طبق نظر پزشک.
– سرفه/عطسه: شکم را با یک بالش کوچک حمایت کنید.
– سیگار/قلیان: روند ترمیم زخم را بدتر میکند و ریسک نکروز پوست/عوارض را بالا میبرد.
– علائم هشدار (نیازمند تماس فوری با پزشک/اورژانس): تنگی نفس یا درد قفسه سینه، ورم/درد یکطرفه ساق، تب، قرمزی و ترشح بدبو از زخم، افزایش ناگهانی درد یا تورم، خونریزی.